Kateqoriya Arxivləri: Sizdən gələnlər

Bir qadının taleyindən sətirlər… (Son)

Hicran nə edəcəyini bilmirdi. Azərlə Asəf üçün çox darıxırdı, ürəyi nigaran idi. Balalarının qabağında özünü suçlu sayırdı. Boğazından nə su, nə çörək keçirdi. Çox götür–qoy edir, boşanmaqdan başqa çıxış yolu tapmırdı. Lakin, bu fikrə əvvəllər də qərar versə də, qohum qonşu onu fikrindən daşındırmış, cavan gəlin üçün boşanmanın asan yol olmadığını, bu zəmanədə atasız üç uşaq böyütmənin nə qədər çətin olduğunu anlatmışdılar. Qəlbində olan özünə inam hissini tamamilə öldürmüşdülər. Hicran da buna görə bir qərara gələ bilmir, lakin Farizlə yenidən bir yerdə yaşamağı ağlına gətirəndə ürəyi sıxılır, bunun mümkünsüzlüyünü anlayırdı. Bir yerdə yaşamaq ona zülm kimi görünürdü. Gedib bir işdə işləyib balalarını böyüdəcəyinə əmin idi, lakin hər kəs onun gözünü qorxudur, bir dəstək verib, yol göstərən olmurdu. Bir də Hicranı uşaqlarının gələcəyi qorxudurdu. Fariz kimi atanın yanında necə tərbiyə olunacaqlarından narahat olurdu.  Bu yazının davamını oxu

Advertisements

Bir qadının taleyindən sətirlər… (4-cü hissə)

Uşaqlar heç nə başa düşməsələr də təlaş içində idilər. Analarına nə olmuşdu? Niyə oyanmır, niyə qalxıb onlara yemək vermirdi? Hicranın gözlərinə bənzəyən, tünd qəhvəyi gözlərində kədər qarışıq bir təşviş vardı uşaqların.  Onlar nənəsinə, gah da anasına baxırdılar. Zərnişan arvad çox narahat, həm də əsəbi idi. Gəlininə bərk acıgı tutmuşdu. Gözü pəncərədə, qapıda qalmışdı.

Fariz təcili yardım məntəqəsinə çatıb hövlnak içəri girdi. Dili söz tutar-tutmaz, vəziyyəti izah etdi. Həkimlər tələsik təcili yardım maşınına əyləşib onlara getdilər. Fariz isə çox təlaşla onların arxasınca maşını sürüb getdi.  Bu yazının davamını oxu

Bir qadının taleyindən sətirlər… (3-cü hissə)

Beləcə həyat davam edirdi. Hicranın ürəyi heç nədən açılmırdı. Gah evdə, gah istixanada işləyir, gah da övladları ilə məşgul olurdu. Farizin münasibəti get-gedə pisləşirdi. Nədən belə dəyişdiyini anlamırdı heç. Evə gec gəlir, gələndə də yeməyini yeyər, yenidən harasa gedər, ta gecə yarı qayıdar, işi oldugunu deyib yatardı.

Atası evində də vəziyyət pisləşmişdi ki, yaxşılaşmamışdı. Hərdən onlara gedər, bəzən gecəni orda qalar, bəzən də bir-iki saat oturub qayıdardı. Ürəyi açılmaq əvəzinə,daha da pərişan olardı.

Qaynanası da onu qəmli görüb təsəlli verməz, daha da onu əsəbləşdirən söhbətlər edərdi. Belə günlərin birində qaynanası ona dedi:  Bu yazının davamını oxu

Bir qadının taleyindən sətirlər… (2-ci hissə)

Hicran ağlayırdı. Səssiz-səmirsiz. Fariz yatmışdı. Onun ağladığından da xəbəri yox idi, yatmamasından da. Hicranı ağladan bu axşamkı narazılıq deyildi. O, bu evə gələndən nə qədər haqsızlıq görmüşdü. Elə ilk gəldiyi aylardan nə qədər böyük səhv addım atdığını başa düşmüşdü. Lakin geriyə yol yox idi. Dözməliydi. Öz seçdiyi yol idi, getməli idi. Atasını eşitmədiyinə çox peşiman olmuşdu.
Əslində onların arasında elə uzun uzadı bir sevgi də olmamışdı. Fariz Hicranı görsə də, bu yolu ona anası ilə bacısı göstərmişdi. Hicran da onsuz da kiməsə gedəcəyini düşünüb Farizə razılığını vermişdi. Çünki, ilk gənclik illərində yaşadığı sevgisi daşa dəydikdən sonra o, heç kəsi sevə bilməyəcəyini bilirdi. Beləcə də onlar evlənmişdi. Hicranın atası əvvəl razılıq verməsə də sonra yumşalmışdı.  Bu yazının davamını oxu

Bir qadının taleyindən sətirlər (1-ci hissə)

Günaydın, əzizlərim. Bu gün bir qadının həyatından danışacam. Yox, əslində mən danışmayacam, elə qadının özü danışacaq. Yazar deyil bu qadın. Ömrünü qərib ölkədə övladalrına həsr etmiş bir Azərbaycan xanımıdır. Əsl xanım həm də… Yaşanmış bir taleni bacardığı tərzdə qələmə alıb. Gəlin yazının bədii tərəfini yox, bir qadının həyatını daha çox diqqətdə saxlayaq. Nələr yaşadığını, nələrə dözdüyünü, bir sözlə, həyatından  bəzi məqamlarla birgə tanış olaq…

Yeni il yaxınlaşırdı. Hicranın işi çox idi. O da qonşu gəlinlər kimi, ev-eşiyi yığışdırmış, əl-ayaq işlərini görüb qurtarmışdı. Biş-düşlə məşğul olmaq, şirniyyat bişirib, bayram tədarükü görmək istəyirdi. İstəyirdi ki, balalarının, ailəsinin bayram süfrəsi layiqincə olsun. Gəlib-gedən olardı. Qonaq-qaranın qabağında utanmaq istəmirdi.  Bu yazının davamını oxu

Gənc yazarın qələmindən

Ana

Bir gün bu həyatdan üzülsə əlim,
Yanan ürəyini dağlama, ana.
Qara örpəyinlə başını örtüb
Qəbrimin üstündə ağlama, ana.

Süzmə gözlərindən yaş gilə-gilə,
Bəzəmə qəbrimi qara daş ilə.
Nə döy dizlərinə, nə savaş, elə
İnləyə – inləyə ağlama ana….  Bu yazının davamını oxu

Yenə gecə, yenə mən, yenə fikirlərim…

Bu gün də hər zamankı kimi, gecə yarısı və biz…
Düşüncələrim, xəyallarım və mən…
Gecənin səssizliyi, kimsəsizliyi çöküb təbiətə, bir də üzərimə.
Hərdən üzüm gülür, hərdən gözlərim dolur…Nə qəribədir insan…
Yox, məncə insanı qəribə edən həyatın özüdür elə. Bir gözümüz gülərkən bir gözümüzü ağladar…Ürəyimiz ağlarkən üzümüz yalandan gülər, həyata inad.
Yenə gecə, yenə biz, dərdləşirik birlikdə…Ürək həmişəki kimi şıltaqlıq edir, ağıl ona bəsdir deyir…  Bu yazının davamını oxu

Uzaq bir yola çıxmaq istəyirəm səninlə…

Bəzən səssiz, kimsəsiz, özümə qapanıb yola çıxmaq istəyirəm.
Uzun bir yola…
Nə qədər gedəcəyimə, nə vaxt bitəcəyinə əhəmiyyət vermədən, tək bir arzuyla diləklə.
Məsafənin, gedişimdəki zamanın uzunluğunu düşünmədən, heç fərqinə varmadan, yolun sonunda…Sən olasan.
Heç toxunmasam belə, gözlərinə baxmağa cəsarət etməsəm də…
Orda ol yetər!
Həmən getdiyim yolun sonunda rastlaşaq tamam yad, iki doğmalar kimi. Bir-birinə həsrət, bir-birinə mümkünsüzlər kimi.  Bu yazının davamını oxu