Kateqoriya Arxivləri: Hekayələr

Lalə gülünün əfsanəsi…(son)

…Padşah şikarını ovlayan dəli şir kimi nərildəyir, elə bil bu etdiyi iyrənc hərəkətdən qürur duyurdu. Qadın nə qədər çırpınsa da padşahın caynağından qutara bilməmiş, sonda məcburən özünü təslim etmişdi. İndi də otağın küncünə sıxılıb için-için ağlayır, əli ilə cırılmış paltarının yaxasını, ətəyini bir yerə yığmaq istəyirdi. Tez bir zamanda bu otaqdan çıxıb yuyunmaq, bədəninə çökən üfunət qoxusundan qurtulmaq istəyirdi. Qalxıb otaqdan çıxdı, qaçaraq evinə tərəf yüyürürdü ki, birdən zərblə çiyninə kimsə toxundu. Ayın göy üzündən süzülüb gələn işığında bu qaraltını tanıya bildi. Bu orta yaşlarında padşahın çox zülmünü, haqsızlığını görmüş keşikçilərdən biri idi. Həm də bunlar eyni eldən idilər deyə, bir-birlərinə arxa olardılar həmişə. Həmin kişi gördü qadın təlaş içindədir:  Bu yazının davamını oxu

Lalə gülünün əfsanəsi (2-ci hissə)

…Düz üç gün, üç gecə idi ki, müdrik qoca divarı oymaqla məşğul idi. Nəhayət, üçüncü günün tamamında istədiyi oyuğu açıb divarın o tayına keçə bildi. Gördü ki, yerdə huşsuz halda bir qadın uzanıb qalıb. Tez barmaqlarını su ilə isladıb qadının dodağına toxundurdu. Alnına, sinəsinə suda islanmış əski parçası qoydu. Qadın handan-hana özünə gəlib gözünü açdı. Başının üstündə ağsaqqal, nurani qocanı görüb gözlərini bir az da iri açıb:
– Yoxsa Allah səsimi eşidib canımı aldı? Yoxsa daha əbədi olan dünyaya qovuşmuşam?- deyə, təlaşla soruşdu.
– Yox, qızım, sakitləş, özünü ələ al. Ölməmisən, bura da cənnət deyil, elə əvvəlki cəhənnəm bildiyimiz zindandır.
– Bəs siz kimsiniz? Bura necə gələ bildiniz?
– Sən sakitləş, özünə gəl, hamısını danışacam sənə. Hətta səni arzularına da qovuşduracam.  Bu yazının davamını oxu

Lalə gülünün əfsanəsi (1-cı hissə)

– Başımı dizinə qoyummu?
– Könlünə nağıl düşübmü yenə?
– Yox, dizlərini özləmişəm…saçımda gəzən əlini, mənə baxan baxışını, hüzurunu özləmişəm…
– Hüzurun dizlərim olacaqsa, qoy başını…mən də sənə bir çiçəyin taleyindən danışacam.
– Sənə deyiləcək sözüm var.
– Əfsanəni danışım sonda söyləyərsən, tələsmə…

…Keçmiş zamanlarda bir oğlan varmış. Bu oğlan yaraşığı, ağlı, fərasəti ilə ad çıxarıbmış. İgidliyi bir yana, o qədər mərhəmətli imiş ki, adını eşidənin üzündə təbəssüm yaranarmış. Elə ki, bu igidin atının ayaq səsləri eşidilərdi, qızlar hamısı örpəyini başına salıb qıyğacı baxışlarla yaraşıqlı oğlanı görmək üçün tələsərdilər. Kaş bircə dəfə gözü gözümüzə baxsın deyə Allaha yalvarardılar. Hətta qızlar öz aralarında bəhsə də girərdilər ki, görək kim bu oğlanı yoldan çıxarıb, könlünü ala biləcək.  Bu yazının davamını oxu

Ayrılıq vüsaldan əvvələ düşdü…

image

Əhvalımı bilə-bilə,
Çalma, aşıq, sazı belə.
Tale yazan yazı belə,
Göz yaşımı qurutmadı…

Günay orta məktəbin onbirinci sinifində oxuyurdu. Gözəlliyi ilə bütün cavanların diqqətini cəlb edən bu qız heç kimə könül verməmişdi. Kimsə də cürət edib yaxınlaşa bilməzdi ona. Günayda belə xasiyyət var idi ki, kiminsə ondan xoşu gəldiyini bilsəydi, acığı tuturdu, əsəbləşirdi. Adicə baxışlarından hamı çəkinərdi. Elə bir baxmağı kifayət edərdi ki, dillənmək istəyənin sözü ağzında qalsın.  Bu yazının davamını oxu

Yetim uşaqlar

image

Kitablardan oxumuşam, sevginin növləri də varmış deyirlər. Bunu yaxınlarda Arif əmidən də eşitdim. Arif əmi ölkəmizə yad gözlə baxanların hesabını aparan birilərindən sayılır. O, Çanaqqala şəhidinin oğludur. Atası düşmənə qarşı mübarizə aparanlardan biri olmuşdur. Düşməni Çanaqqala boğazından keçməyə qoymayıb, canları, qanları bahasına buna yol verməyiblər. Arif əmi atasından həmişə qürurla danışar: “Bir bilsəniz necə vuruşubdur mənim atam! Mən də olsaydım eynisini edərdim. Damarımda o adamın qanı var axı!”  Bu yazının davamını oxu

Azad bir quşdum…

imageÖlkəmizdə müharibə getdiyi bir vaxtda bəzi insanların elə bil “humanizm” damarı tutub. “Öldürməyək”, “qıymayaq”, “yazıqdırlar”, “onalrın nə günahı var” kimi fikirlərlə çox qarşılaşıram. Yəqin bunu dilinə gətirənlər başımıza açılan müsibətlərdən xəbərsizdirlər, ya da biganəlikdən doğan düşüncədir.  Bu hekayəni təqdim etməyimin də səbəbi, erməni vəhşiliyinin sübutu olan hadisəylə sizi də tanış etməkdir. 

Iki il əvvələdək həyatında hər şey başqa cür idi. Xoşbəxt olmaq üçün səbəbləri o qədər çox idi ki…Sevdiyi qızla uzun mübarizədən sonra ailə qurmağa nail olmuş, bu sevgidən dörd övladı dünyaya gəlmişdi. İki oğul və iki qız atasıydı Azad. Həyat yoldaşı Aygül evdar qadın idi. Onun işi evdə uşaqların tərbiyəsilə məşğul olmaq və əri işdən qayıdınca onu mehriban, xoş üzlə qarşılamaqdan ibarət idi. Bu yazının davamını oxu

Xoşbəxtlik yolunda faciə

image

Şadlıq evindən bir başa evə gəlib otağına keçdi. Ardınca evə tələsən anasına nəyisə izah etməyə gücü yox idi. Heç bir qorxu hissi keçirmirdi. Bütün bədəni kimi beyni, düşüncələri də keyləşmişdi sanki. Bir az əvvəl yaşadıqlarını qorxulu filmi kənardan seyr edərcəsinə sakitlik vardı içində. Otağına keçib paltar şkafını açdı. Nə isə axtarırdı. Əlinə keçən qalın kəndiri götürüb qonşu otağa keçdi. O, bunu edəcəkdi. Yaşamağa nə haqqı, nə də artıq səbəbi qalmamışdı…

…Elyanı çox sevirdi. Qız da ona biganə deyildi. İstər maddi vəziyyəti, istər təhsili Elyadan çox-çox aşağı olsa da getdikcə dərinləşən münasibətləri bu fərqi görünməz edirdi. Qısa müddətdə bir-birinə bağlanan gənclər vaxt itirmədən yeni həyata başlamaq istəyirdilər. Təbii ki, ailə xeyir duası ilə…  Bu yazının davamını oxu

Düşüncələrim…

image

Dünyaya gəlişimizdən gedişimizə qədər bir çox insanlar olur heyatımızda, sayını bilməyəcəyimiz qədər çox…ömür çox uzun yol gedən qatara bənzəyir, dayanmadan sərnişinlərinin biri minər biri düşər, gah dolar gah boşalar. İçərisində hər xasiyyətdə, hər biçimdə, hər yaşda sərnişinləri olan hər sərnişinin bir iz qoydugu qatar… Bu yazının davamını oxu

Üçüncü dünya (hekayə)

image

Bu körpü uzandıqca uzanırdı, bitmək bilmirdi, sonu görünmürdü, həm də çox tərpənirdi, sanki asma körpülər təki yellənirdi, elə bil çürük idi, hardasa onu yerə buraxacaqdı , körpü yolu uzun, ümidləri qırıq, ayaqları yorğun idi, amma hələ ayağında qüvvət qalmışdı, körpünün inadına daha möhkəm irəliləyirdi… Nəfəsi də təngimək üzrə idi, illər idi yol gedirdi sanki, illərin yolçusuna bənzəyirdi, nə illər , nə aylar, nə həftələr, nə də günlər… Heç biri onu oğluna qovuşdura bilməmişdi. Getmə, oğul, demişdi, yalvarmışdı, amma çifayda , oğlu getmişdi…

Bu yazının davamını oxu

Bir şəhidin hekayəsi

image

1992-ci ilin baharı idi. Müharibənin qızğın döyüşləri gedən zamanlardı. Hər gün cəhbədən bir əsgər meyidi gəlir,hər səhər ağlaşma səslərinə oyanırdıq. Anaların ağlaşması, fəryadını eşitdikcə artıq biz uşaqlar gülməyi belə unutmuşduq az qala.

Bu səhər həmişəkindən fərqli olaraq qonşu qadının və qızlarının gülüş, sevinc səsiinə yuxudan oyandıq. Bir neçə il əvvəl Qərbi Azərbaycandan qaçqın gələn qonşumuzun ailəsi idi sevinən. Ailənin böyük oğlu Babək bir neçə gün sonra Almaniyadan qayıdacaqdı.Nişanlısı Səidə bir neçə il idi ki,onun yolunu gözləyirdi. Bir-birini sevib nişanlanmışdılar. Babəkin ata-anası oğlunun gəlişini gözləmədən artıq Səidənin cehizlərini də gətirmişdilər. Səidə özü də gəlmişdi. Bu yazının davamını oxu